Maaike Schoorel
Femmy Otten
Mounira Al Solh


Femmy Otten

Een ogenschijnlijk mannelijke figuur met hakken en een slangachtige penis. Een stel dat letterlijk in elkaar opgaat terwijl het de liefde bedrijft. Een centaur: half mens, half paard. Het is een greep uit de gedaantes die opduiken in het oeuvre van Femmy Otten (Amsterdam, 1981). Niet alleen haar beeldtaal is hybride, ook de manier waarop ze artistieke disciplines met elkaar combineert. Otten tekent, schildert en maakt sculpturen, installaties en performances.

‘Toen ik een fresco van [de Italiaanse Renaissanceschilder] Fra Angelico zag moest ik aan [de outsider artist] Henry Darger denken, die mate van detaillering herken ik heel erg, hij is zo op de vierkante millimeter bezig, daaruit spreekt een eigenaardige devotie, een bijna autistische bevlogenheid’, zegt Otten in een interview met Hanne Hagenaars voor Mister Motley. ‘Ik herken dat, dat is waar ik altijd naar op zoek ben, korte momenten dat het helemaal klopt, dat het goed komt in je werk. Een bestemd gevoel. Bij het uitvoeren ben ik heel langzaam aan het zoeken naar die precieze vorm. Totale toewijding, daar gaat het ook om. Heeft met vergetelheid te maken, die roes waarbij je in een soort hypnotiserende toestand komt. Een roes in alle stilte en concentratie.’


Als Otten over haar maakproces praat, klinkt in al die toewijding haast iets devoots door. Bijvoorbeeld in de zoektocht naar de precieze vorm en het verlangen om, zoals ze het noemt, ‘de dingen heel te maken’. Haar manier van werken is erg arbeidsintensief en ambachtelijk: ze schaaft en schildert urenlang aan een werk. Die tijd is nodig om het persoonlijke waaruit het werk ontspruit te kunnen sublimeren. Niet verwonderlijk dat Otten zich aangetrokken voelt tot de films en ideeën van de Russische regisseur Andrej Tarkovski. Tarkovski beschreef zijn manier van werken als ‘sculpting in time’. Iets moet zich uitrollen in de tijd, de weg ernaar toe is geen rechte lijn: iets dat niet alleen tot uiting komt in Ottens werkwijze, maar soms zelfs terug te vinden is in de titels van haar werken, zoals I Always Make A Detour to See it (2012).


Ottens geschilderde en gebeeldhouwde portretten doen niet zelden wat klassiek en archaïsch aan. Gelijkenissen met Etruskische kunst of de schilderingen van Fra Angelico lijken nooit ver weg. Otten vermengt echter uiteenlopende perspectieven en voegt nieuwe dimensies toe. Zo combineert ze direct op de wand geschilderde elementen met gipsen reliëfs en gebeeldhouwde stukken lindehout. Een gelaagdheid die soms zelfs verontrust. Bijvoorbeeld als ze het gips dat tijdens het maken van het werk is afgebrokkeld op de grond laat liggen. Of als een geschaafde wang in een devoot gelaat blijk geeft van het hout waaruit het gesneden is, zoals bij Yellow Minutes (2012). Otten: ‘Het is de schoonheid die ik gebruik om je überhaupt naar het beeld te doen kijken, maar daarna moet het een heel meerlagig verhaal vertellen, waarin het ook heel zwart is, […] dat je het ook zo kan verliezen, waarin je dat eigenlijk voelt.’


Otten studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag (1999-2004), het Hoger Instituut voor Schone Kunsten (HISK) in Gent (2009-2010) en aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (2010-2012). Haar werk was onder meer te zien in het Drents Museum (Assen), De Ketelfactory (Schiedam), Galerie Fons Welters (Amsterdam) en het Fries Museum (Leeuwarden).



Volgende kunstenaar: Mounira Al Solh
Alle kunstenaars
REGISSEUR VAN DIT PORTRET:

Xander de Boer


Xander de Boer (1974) studeerde Film- en Telvisiewetenschap aan de Universiteit Utrecht en ronde tevens Audiovisuele Media af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Na zijn opleiding werkt hij aan verschillende dansfilms en specialiseert hij zich in de jeugd documentaire. Deze zijn te zien op verschillende nationale- en internationale filmfestivals. In 2013 wint hij de IDFA MEDIAFONDS scriptprijs voor zijn scenario Girls, Boys & Me.


In zijn documentaires staat het thema identiteit centraal en komen echte verhalen samen met fictieve (dans-)elementen. De synergie van beeld, geluid en het vertellen van verhalen staat daarbij centraal.


Naast de liefde voor de documentaire heeft Xander de Boer zijn eigen theatercollectief SXS Enterprise met de Australische muziekcomponist Steven Heather en Duitse regisseur en schrijfster Siegmar Zacharias. Met deze groep maakt internationale voorstellingen waarin beeld, geluid, beweging en tekst centraal staan.


Regie: Xander de Boer
Camera: Stefano Bertacchini
Montage: Denise Janzee
Muziek: Remy van Kesteren

Volgende kunstenaar: Mounira Al Solh
Alle kunstenaars